Nederland

3 juni 2017 – 24 juni 2017

Dirk wil fietsen, ik wil wandelen. En dus wordt het een compromis: een fietstocht met ruimte om het tempo te verlagen en stil te zijn in de natuur. Onderweg laten we ons met plezier afleiden door wat het hier en nu te bieden heeft. Een planning hebben we dus niet, alleen een vaag idee van een route die langs plekken loopt die we willen (her)ontdekken.

Lees verder

Advertenties

wandelen in Nieuw-Zeeland, deel 4

28 februari 2017 – 26 maart 2017

Tararua Forest Park

Nieuw-Zeeland heeft iets met wezels, egeltjes, muizen en buidelratten. Of beter: het heeft er iets tégen. Deze dieren, het een al met een hogere aaibaarheidsfactor dan het ander, zijn nl. onterecht in het land binnen geraakt en verstoren de inheemse flora en fauna. Bij gebrek aan natuurlijke vijanden is het dus aan de natuurminnende mens om in te grijpen, wil men op termijn nog wat van de oude ecosystemen overhouden. Je kan gerust zeggen dat pestbestrijding een obsessie is geworden waarvoor kosten, noch moeite worden gespaard: er is geen natuurgebied waar geen gif wordt gestrooid of vallen worden uitgezet. Een lugubere gedachte eigenlijk, ook al is het voor de goede zaak. Wanneer we in het Tararua Forest Park de driedaagse Mount Holdsworth – Jumbo Track gaan wandelen, heeft men de grove middelen ingezet: twee dagen lang vliegen helikopters af en aan om gifbrokjes in dit enorme gebied te droppen. Net als wij profiteren de natuurbeschermers van het heldere en vooral windstille weer. In de Tararuas kan de wind nl. zo lelijk tekeergaan, dat je op de bergkam, waarop dag twee ons van magnifieke uitzichten laat genieten, enkel op handen en knieën vooruitkomt. Je zou trouwens de eerste niet zijn die de afgrond wordt ingeblazen en het niet overleeft. Geen grap.

Lees verder

wandelen in Nieuw-Zeeland, deel 3

19 januari 2017 – 27 februari 2017

Onze meerdaagse tochten in de natuur blijven simpelweg fantastisch. Of het nu voor een dag of twee is, of net ietsje langer, deze wandelingen leiden ons door het Nieuw-Zeeland van onze dromen. Het enige wat er verdomd lastig aan is, is terugkomen in de bewoonde wereld. Want dan moeten we weer dringend boodschappen doen en verantwoord verse groentjes eten, douchen en vieze kleren wassen en bedenken waar we daarna naartoe kunnen. Je leest het: allemaal dingen waar een mens de stress van krijgt. Wanneer we op tijd bedenken dat ‘moeten’ ook op reis een rekbaar begrip is, eten we gewoon een pizza en kan de vuile was wachten tot morgen. Opgelost. Waar we echter moeilijk onderuit kunnen, zijn de vele toeristen die hun weg gevonden hebben naar dit onwaarschijnlijk mooie land. In een hut ergens in het achterland, ver weg van de maddening crowds, beseffen we niet dat Nieuw-Zeeland zo stilaan uit z’n voegen barst. Vooral de vele jonge Duitsers in aftandse rammelbakken zijn een fenomeen apart. Het zijn snotneuzen van nog geen 20 die met een working holiday visa op zak van onder moeders vleugels kruipen om zichzelf hier te komen uitvinden. Hoewel het meestal leuke jonge mensen zijn, staat ons hoofd niet naar zoveel jeugd en bijhorende rommel wanneer de bush ons nog volledig in z’n greep heeft. Dan lopen we zowat een half trauma op omdat we het gejengel van hun radio horen en we de slierten spaghetti nog uit het afvoerputje moeten peuteren wanneer het onze beurt is om af te wassen. Zucht. Toch maar weer gauw een ontsnappingsroute verzinnen.

Lees verder

wandelen in Nieuw-Zeeland, deel 1

31 oktober 2016 – 14 december 2016

Dat Nieuw-Zeeland ons plan B werd, wisten we al voor we uit La Paz vertrokken. Dit land is zo’n prachtige brok natuur dat we er waarschijnlijk nooit genoeg van krijgen. Maar omdat we er op vorige reizen al zo’n 11.000 km bij elkaar fietsten, doen we het nu een keertje anders. De indrukwekkende infrastructuur van wandelpaden, hutten en afgelegen natuurcampings hebben we op onze fietstochten niet genoeg verkend en doet ons al een tijdje zin krijgen in een 3de keer Nieuw-Zeeland. Toegegeven, in dit geval betekenen ‘we’ en ‘ons’ vooral ‘ik’, maar mijn Dirk had slechts een klein duwtje nodig om mij te volgen in mijn plan. Hij is immers diegene die kost wat kost de donkere dagen in België wil ontvluchten, dus we hebben een mooi compromis. We wisselen fiets en Ortliebs in voor wandelschoenen en rugzak. En, gezwicht voor het comfort en de mogelijkheden die hij biedt, hoort bij onze uitrusting nu ook een auto. Een wát?!? Ja, je leest het goed, een auto.

Lees verder

van Cuzco naar La Paz

4 september 2016 – 9 oktober 2016

Na een vliegreis met 2 overstappen komen we aan in Cuzco, in het zuiden van Peru. Alle spullen zijn netjes met ons meegevlogen, oef. Zelfs het verpakkingsmateriaal van de fietsen is nog in opperbeste staat. In Hospedaje Estrellita, pleisterplaats voor fietsers, duurt het niet lang vooraleer kartonnen dozen, piepschuim en noppenfolie een nieuwe eigenaar hebben gevonden. Ondertussen is de ene doos naar Wenen gevlogen, de andere naar Parijs. Ook de verkeerde rem- en versnellingskabeltjes die we in een roes van vertrekstress per vergissing in onze bagage hadden gestoken, zijn we gauw kwijt. Robin, een Brit die al 2 jaar van huis is, is er dolgelukkig mee.
Op de gezellige binnenkoer van het hospedaje verbroederen fietsers als vanzelf en worden tweewielers en toebehoren gekeurd en vergeleken. Verhalen en plannen worden uitgewisseld, en al snel blijkt dat onze fietsvrienden stuk voor stuk taaie doorbijters zijn (of lijken?) waar wij niet bij in de buurt komen. Slik. Wij hebben voor de komende maanden nl. een route voor watjes in gedachten, met veel asfalt. Duwen en stof happen op slechte onverharde wegen: het overkomt ons wel eens, maar eigenlijk is het ons ding niet. De anderen lijken er juist van te genieten. Menen ze dat nu echt? Lichtjes onzeker besluiten we om maar eerst even de oude Inca-hoofdstad te verkennen vooraleer we ons aan fietsen wagen.

Lees verder

Bourgondië

18 juni 2016 – 8 juli 2016

Het is best vreemd om een vliegtuigticket naar Cuzco, Peru, te boeken en diezelfde week naar Frankrijk af te zakken voor een fietstocht door Bourgondië. Maar omdat we zin hebben in een beetje vakantie voor we in september weer aan het reizen slaan, offeren we onszelf met plezier op om deze surrealistische opeenvolging in praktijk om te zetten.

Lees verder