Kaapverdië

9 december 2017 – 30 december 2017

Het kleine en bergachtige Santo Antao, in het noordwesten van de Kaapverdische archipel, is niet meteen een fietsbestemming. Je kan er kiezen tussen kasseitjes of stoffige pistes. Doorgaande wegen zijn er amper: de meeste lopen dood in een van de vele valleien, waar enkel ingenieus aangelegde ezelspaden de steile rotswanden overmeesteren. Stomverbaasd zijn we wanneer we in Tarrafal de Monte Trigo, een uithoek in een uithoek, een spoor van fietser en routemaker Luc Oteman in het gastenboek van een hotelletje vinden. De fiets kruipt waar hij niet gaan kan.
Toch, om in Tarrafal de Monte Trigo te geraken, zal Luc veel ‘gegaan’ en in mindere mate gefietst hebben. Want ook nu nog – bijna 8 jaar na zijn tocht – is een deel van de route naar deze afgelegen vissersgemeenschap onverhard en aan de ruwe kant. Eens ter bestemming echter overvalt je een hypnotiserende rust, die door de kalme golfslag van de oceaan alleen maar benadrukt wordt. Ook Oteman vond er zijn paradijs, zo te lezen. Het strand, het voetbalveld en de straten van het dorp bestaan er uit hetzelfde zwarte zand. En met veldjes suikerriet, yam en maniok is het dal veranderd in een groene oase.

Luc Oteman was here

Luc Oteman was here

een hond slaapt in een kuiltje in de hoofdweg van Tarrafal de Monte Trigo

een hond slaapt in een kuiltje in de hoofdweg van Tarrafal de Monte Trigo

groene veldjes in de Ribeira do Tarrafal de Monte Trigo

groene veldjes in de Ribeira do Tarrafal de Monte Trigo

Niet dat het water overvloedig stroomt op dit kurkdroge eiland! Een vernuftig irrigatiesysteem van reservoirs en kanaaltjes zorgt ervoor dat het water alle terrassen bevloeit en dat er geen druppel verloren gaat. Dit mooie voorbeeld van slim bedachte, kleinschalige landbouw zien we overal op het eiland waar ook maar een beetje water te vinden is. De groene veldjes met sla, aubergines, paprika’s, papaja’s of bananen steken fris af tegen het verder droge landschap. Hogerop vinden we koffiestruiken en terrassen met mais en zoete aardappels.
De Ribeira do Paul staat bekend als de vruchtbaarste vallei van het eiland, maar ook op andere, soms erg afgelegen plaatsen, wagen daadkrachtige Kaapverdiërs hun kansen en slaan ze aan het boeren. We zien pezige mannen blootsvoets en met eenvoudig gereedschap aan het werk op hun akkertjes: een hard leven dat gericht is op het vervullen van de basisbehoeften, maar ook ver verwijderd staat van de vluchtige, moderne samenleving met al zijn drukte en lawaai. Als zo’n keuterboertje het in zijn leuke kroeskop haalt om er een boek over te schrijven, liefst opgesmukt met wat gedurfde maatschappijkritiek, dan hebben we een Afrikaanse versie van Walden die het origineel met gemak overtroeft.

een miezerige waterval blijft een waterval

een miezerige waterval blijft een waterval

netjes aangelegd irrigatiesysteem

netjes aangelegd irrigatiesysteem

afgelegen boerderijtje op een idyllische plek

afgelegen boerderijtje op een idyllische plek

Westerlingen voelen zich door de alomtegenwoordige rust inderdaad aangesproken om zich op het eiland te vestigen. Of is het eerder de verleidelijke combinatie van interessante vastgoedprijzen en een mooi aantal zonne-uren dat hen trekt? Zo heeft een Brusselse projectontwikkelaar het niet nagelaten om op Santo Antao zijn eigen project te realiseren, Europees bedacht en goedkoop Kaapverdisch uitgevoerd. Zijn zielloze villa valt geen klein beetje uit de toon naast de eenvoudige stulpjes van zijn buren en zo ook zijn opgefokte, groteske manier van doen. Nieuw beton buiten proportie valt bij wel meer grootsprakerige vakantiegangers in de smaak – je voelt wel aan wat wij daarvan vinden. Gelukkig zijn er ook westerlingen met smaak en met respect voor het land en zijn bewoners. Zoekend naar accommodatie (de tent hebben we thuis gelaten) vinden we opvallend veel hotelletjes die door verliefde Europeanen worden gerund. Zo zijn Frank en Susi 18 jaar geleden met hun zeilboot aangespoeld om daarna in hun sfeervolle ‘Mar Tranquilidade’ eerst Luc Oteman en daarna ook ons gastvrij te ontvangen. Uit de douche komt enkel koud water, want het is volgens Susi niet eerlijk om van een uitgebreide wasbeurt te genieten op een plaats met voortdurende waterschaarste. Haar warme visie compenseert de temperatuur van de miezerige waterstraal. Bij Fransman Joël wordt in zijn ‘Chez Hujo’ het water in de douche wél warm. Dat van westerse normen evenmin sprake is, merk ik wanneer de glazen douchedeur in duizend stukjes breekt wanneer ik haar dicht schuif. Of zijn het de watergoden die mij bij voorbaat voor kortzichtige verspilling straffen?

protest van de watergoden?

protest van de watergoden?

hij sjort een nieuwe watervoorraad vast op de rug van zijn ezels

hij sjort een nieuwe watervoorraad vast op de rug van zijn ezels

Anders dan Luc Oteman zijn wij niet met de fiets. Had je dat al geraden? Met zijn overvloed aan kleine wegels die kriskras door het grillige landschap lopen, is Santo Antao gemaakt om te wandelen. Vele dorpen zijn tot op de dag van vandaag trouwens enkel te voet te bereiken. Tijdens onze wandelingen komen we dan ook steevast lachende locals tegen die deze, dikwijls geplaveide paden bezigen om hun geiten te gaan voederen, wat bonen te gaan oogsten of met hun ezeltje onderweg zijn naar een waterbron. Tijdens onze wandelingen vangen we niet enkel een glimp op van het leven van vele Kaapverdiërs, we doorkruisen ook de meest verbluffende landschappen. Zo komen we in valleien, omgeven door loodrechte rotswanden, zien we akkertjes in oude, vruchtbare kraters, volgen we grillige kusten en zien we gestolde lavastromen in een dorre en ruwe omgeving.

wandelend tussen gestolde lavastromen aan de voet van de Topo de Coroa, hoogste berg van het eiland (1979 meter)

wandelend tussen gestolde lavastromen aan de voet van de Topo de Coroa, hoogste berg van het eiland (1979 meter)

kustpad van Monte Trigo naar Tarrafal de Monte Trigo

kustpad van Monte Trigo naar Tarrafal de Monte Trigo

terrassen met yam in de Ribeira do Paul

terrassen met yam in de Ribeira do Paul

Het enige wat beter kan, is het weer. Niet alleen België heeft met een sombere decembermaand af te rekenen, ook in Kaapverdië schijnt de zon dikwijls alleen boven de wolken. Op dit bergachtige eiland valt daar gelukkig een mouw aan te passen. We trekken naar het dorpje Espongeiro, dat op een hoogte van 1.370 meter ligt te baden in de zon. Tijdens onze bovenwolkse wandelingen zien we valleien gevuld met mist en Saharazand dat door de felle harmattan wind wordt aangevoerd. De ‘bruma seca’, zoals het fenomeen in Kaapverdië wordt genoemd, slaat dit jaar serieus toe: rond Kerst ligt alle vliegverkeer maar liefst 3 dagen stil! Zijn hier de klimaatgoden aan het woord? Hebben ze genoeg van al dat vliegen?
Dat onze ontdekkingsdrang dikwijls moeilijk te rijmen valt met de groene levensstijl die we graag zouden aannemen, ervaren we al langer als een dilemma. Hoe los jij dat op?

troebele lucht in Ponta do Sol

troebele lucht in Ponta do Sol

Groetjes,
Bianca en Dirk

route: Mindelo – Paul – Tarrafal de Monte Trigo – Cha de Morte – Punta do Sol – Espongeiro – Mindelo

genieten van een rustige avond

genieten van een rustige avond

muurschildering van folkzangeres Cesaria Evora in Ribeira Grande

muurschildering van folkzangeres Cesaria Evora in Ribeira Grande

uitzicht op de vruchtbare Ribeira do Paul

uitzicht op de vruchtbare Ribeira do Paul

bonen sorteren

bonen sorteren

wandelen tussen het suikerriet

wandelen tussen het suikerriet

wandelen langs diepe kloven

wandelen langs diepe kloven

lief kroeskopje

lief kroeskopje

geplaveid pad door een ruig landschap

geplaveid pad door een ruig landschap

kasseitjes op de hoofdweg langs de kust bij Vila das Pombas

kasseitjes op de hoofdweg langs de kust bij Vila das Pombas

aparte rotsformaties

aparte rotsformaties

handwas

handwas

steile rotswanden bij Cha de Morte

steile rotswanden bij Cha de Morte

weg van de drukte en het lawaai

weg van de drukte en het lawaai

zwarte weg door het zwarte strand naar Tarrafal de Monte Trigo

zwarte weg door het zwarte strand naar Tarrafal de Monte Trigo

door een maanlandschap weer naar beneden

door een maanlandschap weer naar beneden

eenvoudige huisjes langs het pad

eenvoudige huisjes langs het pad

ouwe pee op zijne zulle

ouwe pee op zijne zulle

Advertenties

Oezbekistan

16 september 2017 – 8 oktober 2017

Hoe het komt dat we niet eerder in Oezbekistan zijn geraakt? Als fietsbestemming trok het ons niet, en dus viel het telkens weer van het lijstje af.
Maar met rugzak en openbaar vervoer verkennen we nu toch deze voormalige Sovjetstaat op de oude Zijderoute. In Samarkand, Buchara en Khiva blijven we telkens een hele week hangen. Deze cultuursteden op anderhalve dag ‘doen’, is namelijk niets voor ons. We willen het graag een beetje beleven: verborgen volkswijken vinden, in chaikhana’s (theetuinen) zitten en de haast ontelbare madrassa’s (Koranscholen) afdweilen, ook al lijken ze allemaal op elkaar. Onze trekkersmodus schakelen we uit en we dompelen ons onder in de sfeer van deze plaatsen.

Het Registan is een historisch plein in Samarkand met 3 oude madrassa’s. Van links naar rechts: Ulugh Beg-madrassa (1417-1420), Tilla Kari (1646-1660) en Sher Dor (1619-1636).

Het Registan is een historisch plein in Samarkand met 3 oude madrassa’s. Van links naar rechts: Ulugh Beg-madrassa (1417-1420), Tilla Kari (1646-1660) en Sher Dor (1619-1636).

Studentenkamers in de Tilla Kari madrassa.

Studentenkamers in de Tilla Kari madrassa.

Pelgrims bidden in een mausoleum van necropolis Shah-i-Zinda aan de rand van Samarkand.

Pelgrims bidden in een mausoleum van necropolis Shah-i-Zinda aan de rand van Samarkand.

Schoolgaande jeugd wil met Dirk op de foto bij het standbeeld van Islom Karimov, de eerste president van het onafhankelijke Oezbekistan. Hij nam het niet zo nauw met de rechten van de mens. Zouden ze dat er op school bij vertellen?

Schoolgaande jeugd wil met Dirk op de foto bij het standbeeld van Islom Karimov, de eerste president van het onafhankelijke Oezbekistan. Hij nam het niet zo nauw met de rechten van de mens. Zouden ze dat er op school bij vertellen?

Overal prachtig tegelwerk met bedwelmende motieven.

Overal prachtig tegelwerk met bedwelmende motieven.

Detail van de Nadir Divan-Beghi madrassa in Buchara.

Detail van de Nadir Divan-Beghi madrassa in Buchara.

Bolo Hauz Chaikhana in Buchara. Op iedere tafel staat een pot ongezoete zwarte of groene thee. Een fles wodka wordt door de man in het blauwe hemd onder de tafel verstopt.

Bolo Hauz Chaikhana in Buchara. Op iedere tafel staat een pot ongezoete zwarte of groene thee. Een fles wodka wordt door de man in het blauwe hemd onder de tafel verstopt.

Plov: het nationaal gerecht met rijst, wortel en vlees met randjes vet (of vet met randjes vlees).

Plov: het nationaal gerecht met rijst, wortel en vlees met randjes vet (of vet met randjes vlees).

Moerbeiboom, geplant in het jaar 1477, aan de oever van een al even oud waterreservoir in Lyab-i Hauz – Buchara.

Moerbeiboom, geplant in het jaar 1477, aan de oever van een al even oud waterreservoir in Lyab-i Hauz – Buchara.

Een rammelende, oude Lada als erfstuk van de Russische overheersing. Op de achtergrond een van de blauwe koepels van de Mir-i Arab madrassa - Buchara.

Een rammelende, oude Lada als erfstuk van de Russische overheersing. Op de achtergrond een van de blauwe koepels van de Mir-i Arab madrassa – Buchara.

Op de hoek van het pleintje waar ze woont, stookt een oude vrouw een lemen oven warm.

Op de hoek van het pleintje waar ze woont, stookt een oude vrouw een lemen oven warm.

Ze rolt deeg uit op een plank en drukt er met een broodstempel decoratieve patronen in.

Ze rolt deeg uit op een plank en drukt er met een broodstempel decoratieve patronen in.

Dunne, ronde broden garen tegen de hete wand van de oven.

Dunne, ronde broden garen tegen de hete wand van de oven.

De Kalta-minor minaret is hét symbool van de oude stad Khiva.

De Kalta-minor minaret is hét symbool van de oude stad Khiva.

De ondergaande zon werpt rode stralen op Itsjan Khala, de ommuurde binnenstad van Khiva.

De ondergaande zon werpt rode stralen op Itsjan Khala, de ommuurde binnenstad van Khiva.

Stadsmuur van Khiva met fundamenten uit de 10de eeuw.

Stadsmuur van Khiva met fundamenten uit de 10de eeuw.

Kunstig versierde toegangspoorten en lemen muren zorgen voor een nostalgische sfeer in deze rustige volksbuurt.

Kunstig versierde toegangspoorten en lemen muren zorgen voor een nostalgische sfeer in deze rustige volksbuurt.

Kussens opvullen is vrouwenwerk.

Kussens opvullen is vrouwenwerk.

Met oog voor detail uitgewerkte pilaar in het Tash Khauli paleis – Khiva.

Met oog voor detail uitgewerkte pilaar in het Tash Khauli paleis – Khiva.

Een jongen laat zien hoe snel hij een emmer water put.

Een jongen laat zien hoe snel hij een emmer water put.

Groetjes,
Bianca en Dirk

route: Tasjkent – Samarkand – Buchara – Khiva – Tasjkent

Nederland

3 juni 2017 – 24 juni 2017

Dirk wil fietsen, ik wil wandelen. En dus wordt het een compromis: een fietstocht met ruimte om het tempo te verlagen en stil te zijn in de natuur. Onderweg laten we ons met plezier afleiden door wat het hier en nu te bieden heeft. Een planning hebben we dus niet, alleen een vaag idee van een route die langs plekken loopt die we willen (her)ontdekken.

Lees verder

wandelen in Nieuw-Zeeland, deel 4

28 februari 2017 – 26 maart 2017

Tararua Forest Park

Nieuw-Zeeland heeft iets met wezels, egeltjes, muizen en buidelratten. Of beter: het heeft er iets tégen. Deze dieren, het een al met een hogere aaibaarheidsfactor dan het ander, zijn nl. onterecht in het land binnen geraakt en verstoren de inheemse flora en fauna. Bij gebrek aan natuurlijke vijanden is het dus aan de natuurminnende mens om in te grijpen, wil men op termijn nog wat van de oude ecosystemen overhouden. Je kan gerust zeggen dat pestbestrijding een obsessie is geworden waarvoor kosten, noch moeite worden gespaard: er is geen natuurgebied waar geen gif wordt gestrooid of vallen worden uitgezet. Een lugubere gedachte eigenlijk, ook al is het voor de goede zaak. Wanneer we in het Tararua Forest Park de driedaagse Mount Holdsworth – Jumbo Track gaan wandelen, heeft men de grove middelen ingezet: twee dagen lang vliegen helikopters af en aan om gifbrokjes in dit enorme gebied te droppen. Net als wij profiteren de natuurbeschermers van het heldere en vooral windstille weer. In de Tararuas kan de wind nl. zo lelijk tekeergaan, dat je op de bergkam, waarop dag twee ons van magnifieke uitzichten laat genieten, enkel op handen en knieën vooruitkomt. Je zou trouwens de eerste niet zijn die de afgrond wordt ingeblazen en het niet overleeft. Geen grap.

Lees verder

wandelen in Nieuw-Zeeland, deel 3

19 januari 2017 – 27 februari 2017

Onze meerdaagse tochten in de natuur blijven simpelweg fantastisch. Of het nu voor een dag of twee is, of net ietsje langer, deze wandelingen leiden ons door het Nieuw-Zeeland van onze dromen. Het enige wat er verdomd lastig aan is, is terugkomen in de bewoonde wereld. Want dan moeten we weer dringend boodschappen doen en verantwoord verse groentjes eten, douchen en vieze kleren wassen en bedenken waar we daarna naartoe kunnen. Je leest het: allemaal dingen waar een mens de stress van krijgt. Wanneer we op tijd bedenken dat ‘moeten’ ook op reis een rekbaar begrip is, eten we gewoon een pizza en kan de vuile was wachten tot morgen. Opgelost. Waar we echter moeilijk onderuit kunnen, zijn de vele toeristen die hun weg gevonden hebben naar dit onwaarschijnlijk mooie land. In een hut ergens in het achterland, ver weg van de maddening crowds, beseffen we niet dat Nieuw-Zeeland zo stilaan uit z’n voegen barst. Vooral de vele jonge Duitsers in aftandse rammelbakken zijn een fenomeen apart. Het zijn snotneuzen van nog geen 20 die met een working holiday visa op zak van onder moeders vleugels kruipen om zichzelf hier te komen uitvinden. Hoewel het meestal leuke jonge mensen zijn, staat ons hoofd niet naar zoveel jeugd en bijhorende rommel wanneer de bush ons nog volledig in z’n greep heeft. Dan lopen we zowat een half trauma op omdat we het gejengel van hun radio horen en we de slierten spaghetti nog uit het afvoerputje moeten peuteren wanneer het onze beurt is om af te wassen. Zucht. Toch maar weer gauw een ontsnappingsroute verzinnen.

Lees verder

wandelen in Nieuw-Zeeland, deel 1

31 oktober 2016 – 14 december 2016

Dat Nieuw-Zeeland ons plan B werd, wisten we al voor we uit La Paz vertrokken. Dit land is zo’n prachtige brok natuur dat we er waarschijnlijk nooit genoeg van krijgen. Maar omdat we er op vorige reizen al zo’n 11.000 km bij elkaar fietsten, doen we het nu een keertje anders. De indrukwekkende infrastructuur van wandelpaden, hutten en afgelegen natuurcampings hebben we op onze fietstochten niet genoeg verkend en doet ons al een tijdje zin krijgen in een 3de keer Nieuw-Zeeland. Toegegeven, in dit geval betekenen ‘we’ en ‘ons’ vooral ‘ik’, maar mijn Dirk had slechts een klein duwtje nodig om mij te volgen in mijn plan. Hij is immers diegene die kost wat kost de donkere dagen in België wil ontvluchten, dus we hebben een mooi compromis. We wisselen fiets en Ortliebs in voor wandelschoenen en rugzak. En, gezwicht voor het comfort en de mogelijkheden die hij biedt, hoort bij onze uitrusting nu ook een auto. Een wát?!? Ja, je leest het goed, een auto.

Lees verder